เฮ่ออออออ
เดือนที่ผ่านมากเหนื่อยกับชีวิตมากมาย
ชีวิตวุ่นวายตั้งแต่ต้นเดือนยันวันสุดท้ายของเดือนเลยทีเดียว

ขออัพรวดยอดทีเดียวเลยแล้วกันนะ
ไม่ค่อยมีเวลาจะพิมพ์เลยง่ะ เซ็งว่ะ
((นี่ก็เอาเวลาทำการบ้านมานั่งพิมพ์ เหอๆ))

วันอังคารที่ 5 สิงหา คอมเจ๊ง
วันนี้ก็ยังรู้สึกเฉยๆ ไม่มีอะไร เจ๊งก็ซ่อมเอา
ข้อมูลคงไม่หายหรอก

วันเสาร์ที่ 9 สิงหา
แพ้ใจตัวเอง โดดเรียนไปรับพี่ชายบินมาจากเกาหลี
ตอนแรกว่าจะรอรับแค่ เอสเจ-เอช
แต่ไปๆมาๆ ก็รอรับเอพิคไฮด้วยเลย
แต่คนที่รอรับมีแค่ เรา เฟิน น้องปอ
พี่ฟ้า น้ำหอม แอ้ แป้ง ใหม่ ตามเอสเจไป

ไม่คิดว่าจะได้ใกล้ชิดเอพิคไฮมากขนาดนี้
ได้จับมือพี่ทาโบล้ด้วย ทำให้เราเพ้อไปเลย
รักเอพิคไฮมากกว่าเดิม

วันอาทิตย์ที่ 10 สิงหา
ไปงานแถลงข่าวของเอพิคไฮที่สยาม
งานมี 5 โมงเย็น ไปถึงสยามตั้งแต่ 10 โมง
กลัวคนไปเยอะ เดี๋ยวเห็นไม่ชัดจัด
สรุปไปถึง เราโง่หาที่จัดไม่เจอ
โทรไปโวยวายกับเฟิน เหอๆ
เฟิน พี่ฟ้า อีฟ เลยนั่งบีทีเอสจากดุสิตมาหาเลย
เลยได้เจออีฟในรอบ 1 เดือน ((เหมือนนาน))

แล้วก็เลยไปนั่งกิน ฮาจิบังกัน ((อาหารสิ้นคิดสุดๆ))
แล้วก็เอาป้ายพี่ทาโบล้ที่นั่งทำมาให้เฟินดู
เฟินบอกว่า แกสะกดชื่อพี่ทาโบล้ผิดอ่ะ
ตอนนั้นแอบอึ้งไปนิดนึง เหอๆ ความโง่ของตัวเอง

แล้วมะเหมี่ยวก็มา สามคนนั้นก็กลับไปดุสิตเหมือนเดิม
เหลือเรากะมะเหมี่ยว 2 คน น้องปอยังเรียนไม่เสร็จ
เราก็ไปทำธุระฆ่าเวลา ไปถ่ายรูป บลาบลาบลา

บ่ายกว่าๆเดินกลับมาที่สยามดิส เริ่มๆเล็งล่ะว่าจะอยู่ตรงไหนดี
แล้วเราก็ชวนมะเหมี่ยวไปชั้น2 โอ้ววววว ชัด เอาตรงนี้แหละ
แฟนคลับก็เริ่มๆมากันแล้ว แต่ยังไม่เยอะเท่าไหร่
ประมาณบ่าย 2 ได้ยืนเสียงกริ๊ด พร้อมเสียงแฟนคลับชั้น 1 วิ่งกัน
ก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ว่าเสียสละที่ตรงนี้ไม่ได้
แล้วเราก็ได้ยินเสียงคนข้างล่างเค้าวิ่งมาบอกเพื่อนว่า มากันแล้ว
กะริ๊ดดดดด มาแล้ว

เกือบ 4 โมง อิบูมเริ่มมองลองไปในคอกที่มีแฟนคลับเข้ามายืนแล้ว
เห็นว่า้เค้ามีป้ายห้อยคอกัน บูมก็บอกมะเหมี่ยวกับน้องปอว่า
อยากได้ป้ายอ่ะ เอากล่องนมไปแลกกัน
เดินออกไปดูตรงที่แลก แถวยาวแสสสสสส
แล้วเราก็เดินไปถามพี่ผู้ชายที่ยืนตัดหางบัตรอยู่
ว่าเนี้ย แลกกล่องนมแล้วได้อะไรบ้างหรอคะ
ผู้ชายคนนั้น((เรามาระลึกได้ทีหลังว่า เค้าคือพี่แดง))
บอกว่า อ่อ เดี๋ยวมีจับฉลากมีทหลังงานแถลงข่าว
เราไปบอกน้องปอ แล้วก็รีบวิ่งไปตามมะเหมี่ยวอย่างรวดเร็ว

พอ 5 โมง พิธีกรเริ่มมา เริ่มมีการแสดงเรียกน้ำย่อย
ซึ่งน่าเบื่อซะส่วนใหญ่ เหอๆ
ไม่รู้กี่โมงล่ะ เอพิคไฮก็เดินขึ้นเวทีมา
เสียงกริ๊ด สยามดิสแทบแตก ฮ่าๆๆๆๆๆ
พี่ทาโบล้ทำหน้าตาตกใจมาก
แบบว่าทำไมแฟนคลับเยอะจัง ((จริงๆแล้วพวกอยากรู้อยากเห็นน่ะเยอะ))
ก็ไม่เป็นไร ดีแล้ว ที่เอพิคไฮดีใจ

ก็มีสัมพากษณ์ พูดคุยกัน แทบไม่ได้ฟังเลย
ฟังก็ไม่รู็้เรื่องด้วยอ่ะ เพราะจะมีเสียงกริ๊ดตลอด
พี่ทาโบล้หันมาทางที่เรายืนอยู่บ่อยมาก
((คงจะมองป้ายที่เราเขียนผิด)) แล้วมีค้อนด้วย ฮ่าๆๆ
น่ารักที่สุดเลย เราก็ยังหน้าด้านยกป้ายอ่ะ เหอๆ

แล้วก็มีช็อตที่พี่ทาโบล้ชี้ให้พี่มิทราดูป้ายน้องปอ
ที่เขียนว่า กุมซือร่า ฮ่าๆๆๆ แล้วก็ขำกันใหญ่เลย
ระหว่างสัมภาษณ์อย่างให้มีช็อตวายนะ
บูม มะเหมี่ยว น้องปอ กริ๊ดกันลืมตาย

จบสัมภาษณ์ ร้องเพลง 2 เพลง
เลิฟ เลิฟ เลิฟ กับ แฟน ชอบสองเพลงนี้มากมาย
ยิ่งได้ดู ก็ยิ่งอยากดูคอนเร็วๆ อยากดูเดี๋ยวนี้แล้วเนี้ย

พอจบงาน ก็มีจับฉลากว่าใครจะได้ขึ้นไปดูสัมภาษณ์
แค่ขึ้นไปนั่งดูเฉยๆอ่ะ ไม่ใช่มีท แล้วน้องปอก็ได้ไป
ดีใจกับน้องมากมาย

วันจันทร์ที่ 11 สิงหา
ไปเรียนปกติ แต่จิตใจลอยไปหาพี่ทาโบล้แล้ว
นั่งเพ้อพี่ทาโบล้ทั้งวันให้โจฟัง ฮ่าๆๆ
แต่พี่ฟ้า กับ น้ำหอมโดด

ตอนเย็นนั่งรถกลับบ้าน มะเหมี่ยวโทรมาบอกว่า
เค้าไปอัดไนน์เอนท์เตอร์เทน แทบจะกรีดร้องบนรถตู้อ่ะ

6 โมงถึงบ้าน กินข้าว มะเหมี่ยวโทรมาบอกอีก
เค้าไปกินข้าวที่สยามกัน อีบูมแทบจะบ้าตาย
อยากออกจากบ้านใจจะขาด แต่น้ารัตน์ไม่ให้ออก
ตอนเดินไปหลังบ้านไปบืนร้องไห้เลยอ่ะ
((ตอนนี้ที่นั่งพิมพ์อยู่ พอนึกถึงแล้วน้ำตามันไหลเองอ่ะ))
วันนั้นจะบ้าตายจริงๆนะ

3 ทุ่มกว่า มะเหมี่ยวโทรมาอีก
บอกว่าเค้ากินข้าวเสร็จแล้ว แล้วเดินออกมา
ก็ได้จับมือทุกคนเลย ยกเว้นพี่มิทรา
ที่มะเหมี่ยวมันยื่นมือเข้าไปจับเองเลย - -*
ตอนนั้น น้ำตาไหลไม่หยุดเลย เสียใจ

วันอังคารที่ 12 วันแม่
โทรไปบอกแม่แต่เช้าว่า ไปนอนหอพี่ฟ้านะ
จะไปส่งพี่ชายกลับเกาหลี ไม่ได้บอกรักแม่สักคำ
เสียใจว่ะ เป็นลูกที่ไม่ดีเลยจริงๆ

ถึงสยามประมาณ 5โมงกว่าๆได้ แต่รอมะเหมี่ยวนาน ฮ่าๆ
เราไปกินโอโตยะ กินเสร็จ เราก็คิดว่า ซื้อของให้พี่ทาโบล้กัน
ก็ได้ตุ๊กตาช้างน่ารักตัวเล็ก ราคาไม่แพงมากมา 1 ตัว
จริงๆตั้งใจจะให้พี่มิทรา แต่คิดกันแล้วว่า
เค้าคงไม่ยื่นมือออกมารับอ่ะ เหอๆ ให้พี่ทาโบล้ไปแหละ

ถึงอนุสาวรีย์ประมาณ 1 ทุ่มได้ ตอนแรกว่าจะไปรถเมล์
บังเอิญเจอคนใส่เสื้อแฟนคลับ ก็เลยเข้าไปทัก
ไปๆมาๆ ก็เลยไปพร้อมพี่เค้าเลย พี่ใจดีมากมาย
พี่ออม พี่เอ้ พี่อีกคนลืมชื่ออ่ะ อิจฉาพี่ๆมากมาย
ได้ถ่ายรูปคู่ตั้งแต่ตอนมาด้วยง่ะ อยากมั่ง

ถึงสนามบิน เกือบ 3 ทุ่ม แฟนคลับที่มาส่งน้อยมากกกกกก
แต่ตกใจมาก เอพิคไฮมากเร็วโค่ดๆๆๆ
3ทุ่มก็มาเช็คอินแล้วอ่ะ
เราก็ยื่นตุ๊กตาให้พี่ทาโบล้พร้อมกับในมือ
อีกข้างถือป้ายที่เขียนชื่อพี่ทาโบล้ผิดนั่นแหละ
ขำพี่ทาโบล้อ่ะ มองหน้าเรา มองป้าย พยักหน้า
แล้วก็หยิบตุ๊กตาช้างไปจากมือเรา ฮ่าๆๆๆๆ

ตลกมาก ตอนที่เช็คอินกันเสร็จ มีเดินออกไปข้างนอกอีกรอบ
ไปสูบบุหรี่กัน แล้วสักพัก รถตู้สตาฟไทยก็ขับออกไป
ทิ้งให้เอพิคไฮสามคน กับสตาฟเกาหลีสองคน ยืนอยู่ข้างนอกอย่างนั้น
เหอๆ ถ้าเป็นเอสเจคงไม่มีโมเม้นอย่างนี้อ่ะ ขำดี

สักพักเค้าก็เดินเข้ามาอีกรอบ แล้วก็เข้าไปข้างในเลย
เข้าไปเร็วมากอ่ะ เครื่องขึ้น 23.50 แต่ 21.30 เข้าไปกันแล้ว
สงสัยจะไปชอปปิ้งกัน ฮ่าๆๆๆๆ

บูมกับมะเหมี่ยว เพ้อกันมากมาย ตายกันอย่างสงบ ฮ่าๆๆๆ


วันพฤหัสที่ 14 สิงหา
ช่างมาซ่อมคอม ตอนแรกน้าโต้งโทรมาบอก
ดีใจมากมาย คอมจะใช้ได้แล้ว
กลับบ้านมารีบเปิดคอมเช็ค
พระเจ้า ช็อค สติหลุด ทุกสิ่งทุกอย่างของเรา
หายไปแล้ว ร้องไห้ ร้องไห้ ร้องไห้จนปวดหัว

วันพุธที่ 20 สิงหา
ไปดูวอลล์-อี คนเดียว
หนังน่ารักมากมายอ่ะ ชอบๆๆๆๆๆ
ดูเสร็จไปกินโออิชิเอ็กเพรส พี่ปืนเลี้ยงวันเกิด
แต่เราก็ออกเองด้วยส่วนนึง ไปกันตั้ง 10 คน
มี พี่ปืน พี่เน็ก พี่โจ๊ก พี่เมี่ยว พี่โจ๊ก นันทา เรา อาร์ ตั้ม ดล

วันพุธที่ 27 สิงหา
ไปกินชาบูชิ ไปกัน 7 คน
พี่ปืน เรา พี่ฟ้า โจ พี่ไก่ นัท พี่แนน

วันศุกร์ที่ 29 สิงหา
ไปส่งเอกสารที่อคาเด็กซ์ มีสอบข้อเขียนด้วย
ทำให้รู้ว่า เราโง่ภาษาอังกฤษมากมาย
ระหว่างนั่งสอบไป นี่โดนพี่ๆกดดัน
โดนพี่ๆนั่งล้อม แต่กดดันสุดคือ พี่คนนั้น
แซวอยู่ได้ เขิน ไม่มีสมาธิจะทำเลย
พูดอะไรมาเราก็เลยต้องพูดกัดๆกลับไป
ทั้งๆที่อยากหันไปมองหน้าใจจะขาด

เสร็จก็ไปเตรียมงานเจเอ็ด
กว่าจะเตรียมงานเสร็จ ปาไป 5 ทุ่ม
ง่วงแต่กะ 6 โมงแล้ว เหอๆ

วันเสาร์ที่ 30 สิงหา
ตื่นสายมากๆๆๆๆ ริบบิ้นนัด 7 โมงที่งาน
แต่อิบูมตื่นมา 7.40 โดยน้ารัตน์ปลุก
คือว่าถ้าน้ารัตน์ไม่ปลุกก็หลับตายไปแหละ
ไปถึงงาน 9 โมง รู้สึกผิดมากมาย
ใครโทรมาไม่กล้ารับโทรศัพท์ทั้งนั้น

อยู่งานถึงเที่ยง ก็ต้องออก ไปเรียนพิเศษ
เรียนเสร็จว่าจะรีบไปดูโฮลี่ แต่ด้วนความ
ชะล่าใจขอตัวเอง คิดว่ายังไงงานก็เลทอยู่แล้ว
ยังไงก็ไปทัน แล้วก็เซนเซย์ทำการบ้านเราหาย
เราก็เลยรอเซนเซย์หาการบ้านด้วย แต่ว่า
ก็หาไม่เจอ ฮืออออออ ขี้เกียจทำใหม่น้าาาา

ถึงสยามโทรหาพี่ฟ้า พี่ฟ้าพูดมาคำแรก
โฮลี่เพิ่งเต้นเสร็จเมื่อกี้ แทบร้องไห้อ่ะ
เศร้า ไม่ได้ดูอีกแล้ว ฮืออออออออออ

แต่ก็รู้ว่ายังไงโฮลี่ก็ยังอยู่แถวๆหลังเวที
ก็ลากพี่ฟ้ากับโจไป ก็เจอ ก็ถ่ายรูปกับโฮลี่กันใหญ่
น้องเรียวน่ารักมากกกกกกกก
แต่นุนคราวนี้น่ารักได้โล่ ไม่ไหวนะ ผมทรงนี้

แล้วก็ไปยืนดูวงโควฟกัน แอ้กับน้ำหอมก็ตามมา
ดูกันจนถึงวงสุดท้ายอ่ะ มิราเคิลอีกแล้ว ฮ่้าๆๆๆ
วงน้องไอซ์มาเป็นเกสให้มิราเคิลด้วย น่ารักมากมาย
มาเต้น คุกกี้งคุกกี้ง

วันอาทิตย์ที่ 31 สิงหา
ตื่นมาแต่เช้ามาซักเสื้อนิสิต ออกจากบ้านตั้งกะยังไม่เที่ยง
ไปถึง บีทีเอส หมดชิต ก่อนเวลานัดด้วย คริคริ ดีใจ
ปกติจะไปช้าทุกทีอ่ะ

ไปถึงาน เคเอฟซี ก็บ่ายกว่าๆล่ะ
อิบูมตรงดิ่งไปบูธพี่เต๋าเลย ฮ่าๆๆๆๆ
หมดตัวกับบูธนี้ค่ะ ฟิก 2 เล่ม เข็มกลัด สติกเกอร์
แทบจะไม่เหลือเงินกลับบ้าน
แล้วก็เจอน้องปอ น้องปลา อีฟ ดีใจๆ
ขำอีฟ ใช้พี่ต๋าถ่ายรูปรวมแฟมมิลี่ ฮ่าๆๆ

พอเดินรอบงานล่ะเราก็ชวนทุกคนไปดูฮานะโยริดังโงะกัน
แต่น้องปอ กับน้องปลาไม่ดู ไปถึงพารากอนก็แยกย้ายกัน
เรา พี่ฟ้า น้ำหอม ขึ้นไปจองตั๋วกันก่อน
ให้อีฟ น้องปอ น้องปลา แล้วก็เพื่อนอีฟไปกินข้าวก่อน

ขึ้นไปถึงชั้น 5 แทบช็อค คนเยอะเกิ๊น
แถมโง่ไปต่อแถวที่เร็ว โดนหลอกให้ซื้อป๊อบคอร์นกับน้ำเลย
เสียตังค์ไปอีก 169 บาท เหอๆๆๆๆ

ดูฮานะโยริทั้งหมด 7 คน
มีเรา พี่ฟ้า น้ำหอม อีฟ เพื่อนอีฟ แอ้ น้องแอ้

ตอนดู โอ้วววว อึดอัดมากมาย กริ๊ดไม่ได้
กลัวคนอื่นจะเตะออกจากโรงซะก่อน
พี่ชุนน่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆ เห็นแล้วอยากกริ๊ดดดด
อยากจะนั่งดูอยู่บ้านจริงๆ

ดูหนังเสร็จ ลงไปดูโควฟเวอร์ต่อ
แอ้อดดู เอสโอเอส ลงมาถึง เต้นเสร็จพอดี เหอๆ
แต่ได้ดูวงคิส โควฟนิวส์ สนุกมากมาย
อิบูม ยืนร้อง+เต้น โดยไม่ได้อายใครทั้งสิ้น เหอๆ

ก็ดูจนจบงาน โฮลี่ได้รางวัลชมเชย เย้ๆๆๆๆ รักโฮลี่

แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน


ชีวิตเดือนนี้ เหนื่อยมากมาย
งานก็เยอะ งานที่ยังไม่ได้ทำก็เยอะ
ใกล้จะเป็นศพเข้าไปทุกวันๆๆๆๆๆ
ยิ่งเีรียนก็ยิ่งโง่ เฮ่ออออออ เซ็งตัวเอง

ปล.เดือนนี้ใช้เงินเยี่ยงได้เงินเดือนล่ะ 30000
ปล.เดินนี้กินโอโตยะไป 4 รอบ ข้องใจมาก ใส่กัญชาให้กินเปล่าว่ะ กินแล้วติด
ปล.เค้ารักพี่ทาโบล้
ปล.ใครอ่านจบมั่ง???

ลั่นล้า ลั่นล้า
เมื่อวันจันทร์เป็นเด็กไม่ดี โดดเรียนทั้งวันเลย แหะๆ
ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปเรียนแจ๊ปสตรัคเจอร์ก่อน
แต่ในที่สุด ก็ตื่นสายจนได้ ให้ตายเถอะ
การบ้านก็ไม่ได้ส่ง เพราะว่าทำไม่เสร็จ
แต่ที่ทำไม่เสร็จ ก็เพราะว่าทำไม่ได้
โดยเฉพาะการบ้านฮะไน ยากมากมาย
คิดไม่ออกเลยอ่ะ ฮืออออออออ

มาเข้าเรื่องไปกินชาบูชาบูบ้านพี่เต๋าดีกว่า
กว่าจะไปถึงบ้านพี่เต๋าได้ เหนื่อยมากมาย
เหนื่อยตั้งแต่ยืนรอรถเมล์สาย 206
ตอนแรกโง่ยืนผิดฝั่งด้วยไง เหอๆ
แล้วก็โทรไปโวยวายกับพี่เต๋าว่าไม่มี 206
ผ่านมาเลยสักกะคัน ต้องให้พี่เต๋าอธิบายเส้นทางเดินรถให้ฟัง
เราถึงรู้ตัวว่า ยืนรอรถผิดฝั่ง - -*

พอขึ้น 206 ไป ก็นั่งไปประมาณชั่วโมงกว่าได้
ก็ถึงซีคอนสักที ระหว่างทางนี่ไม่กล้าหลับ
กลัวหลับเลยป้ายที่จะลง เพราะว่าเป็นเส้นทาง
ที่ไม่คุ้นเคย นั่งไปจะรู้สึกแพนนิคอยู่ตลอดเวลา
ว่าจะใกล้ถึงรึยังหว่า กลัวสุดๆอ่ะ

พอลงป้ายซีคอนแล้วก็โทรหาพี่เต๋า
แต่ว่าเฟี้ยวเป็นคนรับ เฟี้ยวก็บอกทางไปหอพี่เต๋า
ก็นั่งมอไซค์เข้าไป ไม่ไกลเท่าไหร่
มีความรู้สึกว่าใกล้กว่าบ้านตัวเองอีก ราคาก็เท่ากันเลย ฮ่าๆ

ขึ้นมาถึงห้อง มีแต่ม๊าอยู่ พี่เต๋ากับพี่วันลงไปซื้อของ
เห็นห้องพี่เต๋าก็ไม่ได้ตกใจหรอก ชินกับห้องสภาพรกๆแล้ว ((โดนพี่เต๋ากระโดดเตะ))
ฮ่าๆๆ ห้องตัวเองก็เป็นเหมือนกันไง
แต่ห้องพี่เต๋าใหญ่กว่าที่คิดไว้ ใหญ่กว่าห้องนอนเราอีกอ่ะ
แต่ว่าพื้นที่ๆเหลือเนี้ย น้อยมากๆๆๆๆๆๆ
ไม่น่าเชื่อว่าวันนั้นจะนั่งกันไปได้ 5 คน
แต่ละคนก็ตัวใหญ่ๆกันทั้งนั้น ฮ่าๆๆ

เจอพี่วันครั้งแรก ผิดจากที่คิดไว้อีกล่ะ
ไม่คิดเลยว่าพี่วันจะเป็นคนอย่างนี้ (อย่างไหน??)

ระหว่างกินไปเกิดสงครามแย่งชิงหมูสามชั้น
ระหว่างเฟี้ยวกับพี่วัน แย่งกันกินได้สนุกมากกกก

ระหว่างที่กิน พี่วันก็จะโดนจิกกัดตลอดเวลา
จากทุกคน ฮ่าๆๆ ไม่มีคนเข้าข้างเลยอ่ะ

ม๊าจะบ่นว่า กินไม่ทันไอ้พวกนี้ ฮ่าๆๆๆ
ม๊าก็ดูหุ่นแต่ละคนสิคะ ไม่มีคนกินไม่เก่งอ่ะ
แต่ขำม๊า ตอนแรกม๊าเป็นห่วงเรา เห็นเราเงียบๆ
ไม่ค่อยพูดค่อยจา กลัวจะกินไม่ทันคนอื่น
แต่หารู้ไม่ ก็เงียบนี่ล่ะ เลยกินได้เร็วและเยอะ

กินกันได้เกินครึ่งแล้วล่ะ หมูสามชั้นหมด
เฟี้ยวกับพี่วันก็ตัดสินใจกัน ลงไปซื้อมาอีก1แพค
สองคนนี้เค้ามาเพื่อกินหมูสามชั้นจริงๆอ่ะ

ระหว่างนี้ พี่เต๋าก็เลยตั้งชื่อให้สองคนนี้ว่า
คู่หูหมูสามชั้น คริคริ น่ารักจัง

พอพี่วันกับเฟี้ยวกลับมา ก็มานั่งกินกันต่อ
((ระหว่างนั้น บูมก็ไม่ได้หยุดกินเลย))
แต่สักพักพี่วันก็เกิดอาการ เสื้อจะระเบิด ฮ่าๆๆ
ก็เลยต้องยืมเสื้อพี่เต๋าใส่
ฮาที่สุดตอนที่ม๊าพูดว่า วันไม่ต้องซักมาคืนนะ
คือแบบ ไม่ว่าพี่วันจะทำอะไรจะโดนกัดตลอด ฮ่าๆ

มีเรื่องแก้วน้ำด้วย
คือ พี่เต๋า เรา เฟี้ยว กินน้ำแก้วเดียวกัน
มีหลอดอยู่4หลอด มีตอนที่ม๊าขอกินด้วย
พอยื่นให้ม๊าแล้วเอาแก้วกลับมา
หลอดมันก็มั่วไปหมด ไม่รู้หลอดใครเป็นหลอดใคร
เราก็พูดว่า ไม่เป็นไรหรอก พี่วันไม่ได้กินด้วย
เราก็นั่งอยู่ข้างๆพี่วันอ่ะ ในใจพี่วันคงอยากจะ
กระโดดเตะเราไปหลายรอบล่ะ
แบบว่า ไอ้เด็กคนนี้ เจอกันครั้งแรกก็กัดฉันใหญ่เลย

มีพักยกรอบแรก ไปนั่งดูรายการ(อะไรก็ไม่รู้)
ที่จีกับน้องแดไปออก รายการอย่างฮา
จบตอนที่ 1 พี่เต๋า เฟี้ยว พี่วัน ก็เริ่มกินรอบ 2กัน
แต่เราไม่ไหวล่ะ แค่รอบแรกก็อิ่มสุดๆแล้ว
แล้วตอนนั้นก็ 4 โมงแล้วด้วยล่ะ
ต้องรีบกลับ เดี๋ยวคุณน้าจับได้ว่าไม่ไปเรียน เหอๆ

พอเราบอกว่าจะกลับ
พี่เต๋า พี่วัน เฟี้ยว ก็พยายามหาเส้นทางให้เรากลับ
ตอนแรกพี่เต๋าบอกให้พี่วันลงไปส่งเรา
แต่ในที่สุดพี่เต๋าก็ต้องลงมาส่งเราเอง
ตอนแรกก็ว่าจะนั่งมอไซค์ ไปต่อสองแถวไปอ่อนนุช

แต่ด้วยที่ตอนนั้นฝนตก เราก็เลยบอกว่า เดี๋ยวไปแท๊กซี่ดีกว่า
พี่เต๋าก็เดินมาส่งขึ้นแท๊กซี่
ออกจากหอพี่เต๋าประมาณ 4 โมงครึ่ง ถึงบ้าน 6 โมง
ก็ถือว่าเร็วล่ะ ระหว่างขากลับแพนนิคกว่าขามาอีก ฮ่าๆๆ

ขอบคุณพี่เต๋ามากๆ สำหรับชาบูชาบูมื้อนี้
อร่อยมากมาย สนุกด้วย
แล้วบูมก็ได้ไปหอพี่เต๋าสักที เย้ อยากไปมานาน ฮ่าๆๆ

ถ้าจะจัดอีก เรียกได้เลย พร้อมไปเสมอ หุหุหุ
รักคนจัด

บล็อควันนี้เริ่มต้นด้วย ประกายวิ้งๆ คริคริ
ก็ตั้งใจจะมาอัพไว้ แต่พอเริ่มต้นจะพิมพ์ ก็เริ่มรู้สึกอาย
แต่เอาว่ะ ตัดสินใจที่จะอัพแล้ว ก็จะอัพล่ะนะ


เมื่อวันนี้เมื่อปีที่แล้ว เป็นวันเสาร์
เป็นครั้งแรก ที่รู้จักกับพี่เต๋ามาตั้ง 3 ปี แล้วก็จะได้เจอกันสักที

แหะๆ แปลกดีเนอะรู้จักพี่เต๋าเพราะว่าพี่เต๋าแต่งฟิกโชบะ
แล้วก็ชอบพี่โชเหมือนกัน แต่ตอนนั้นแทบไม่ได้คุยกันเลย
คงเป็นเพราะว่าพี่เต๋าก็ยุ่ง เน็ทเราตอนนั้นก็ไม่ค่อยดี

แต่พอช่วงที่เรามาชอบเอสเจ เราเห็นชื่อเอ็มพี่เต๋าเป็นชื่อป๋า
เราก็เลยลองทักเอ็มดู แล้วก็ได้คุยกันบ้างนิดหน่อย
ดีใจมากๆเลย ที่ถึงแม้จะไม่ได้คุยกับพี่เต๋าเลย
แต่พอทักไปพี่เต๋าก็จำชื่อเราได้ด้วย
จนตอนนี้ก็กลายเป็นสนิทกันแล้ว (เหอๆ เรียงลำดับเรื่องไม่ถูก)

นั่นแหละๆ กลับไปเรื่องตอนที่เจอพี่เต๋าครั้งแรก
ต้องขอบคุณอีฟ นะเนี้ย ถ้าไม่ได้อีฟ
บูมก็คงจะยังไม่ได้เจอกับพี่เต๋า

แว่บแรกที่เห็นพี่เต๋า โอ้ววววววว บูมเกือบตาย
พี่เต๋าน่ารักมากๆๆๆๆ เท่ด้วยอ่ะ >///<
แล้วตอนเดินมานั่งที่โต๊ะ (นั่งอยู่ชั้น 2 เชสเตอร์สยาม)
ก็นั่งฝั่งตรงข้ามเยื้องๆกับเรา อีฟก็แนะนำแหละ
บอกว่านี่ไงบูม บลาบลาบลา
เพราะก่อนหน้านี้ อีฟก็บอกพี่เต๋าว่าเนี้ย
เดี๋ยววันนี้บูมก็มานะ อีฟก็รู้ว่าบูมกับพี่เต๋ารู้จักกันมาก่อน

วันนั้นก็ไม่ค่อยได้คุยอะไรกับพี่เต๋าหรอก
บูมก็ไม่ค่อยได้พูดอะไร พี่เต๋าก็ไม่ค่อยได้พูด
ฟังแต่อีฟกับเฟินเม้าท์กัน 555 (เผาเพื่อนด้วย ก๊ากกๆๆๆ)
ระหว่างนั่นฟังคนอื่นเม้าท์ เรานี่ก็อยากจะมองหน้าพี่เต๋าสุดๆ
แต่ว่าไม่กล้ามองมากอ่ะ เขิน แล้วก็กลัวพี่เต๋าจะรู้ตัวด้วย

ระหว่างฟังคนอื่นเม้าท์กันไป พี่เต๋าก็จะนั่งยิ้มไปด้วย
รอยยิ้มของพี่เต๋า น่ารักสุดๆเลย
แล้วบางทีที่เรามองหน้าพี่เต๋า แล้วพี่เต๋ามองมาพอดี
พี่เต๋าก็จะยิ้มให้ เราจะตายเอาจริงๆนะเนี้ย
พี่เต๋าเป็น love at first sight ของบูมจริงๆนะ รู้ตัวมั้ยเนี้ย??
((ไม่เคยบอกเค้าแล้วเค้าจะรู้มั้ย??))

นั่งคุยกันได้ประมาณชั่วโมง ก็ได้เวลากลับบ้านกันล่ะ
เรานี่ไม่อยากจะกลับเลย ไม่อยากให้พี่เต๋ากลับด้วย
อยากจะอยู่กับพี่เต๋าให้นานกว่านี้

เป็นครั้งแรกจริงๆนะ เป็นคนแรกที่ทำให้เราใจเต้นแรงได้ขนาดนี้
ไม่รู้เหมือนกันว่า เป็นความรู้สึกที่เรียกว่า "รัก" รึเปล่า??
ไม่รู้แหละ แต่เราคิดว่ามัน ใช่ ไปแล้ว



การแอบรักใครสักคนนี่ บางครั้งก็มีความสุข แต่บางครั้งก็เศร้าจัง
แต่ยังไงก็ยังจะรักต่อไป ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรักได้นานแค่ไหน
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีวันที่พี่เต๋าจะรู้ความรู้สึกเรารึเปล่า
แต่ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ก็มีความสุขแล้ว แต่ถ้าจะมีความสุขมากกว่านี้
ทำไมเราถึงจะไม่อยากได้ล่ะ??

หุหุ เมื่อวันเสาร์กลับบ้านที่โคราชมา
ตอนแรกไม่อยากกลับ แต่แม่บอกว่าให้กลับไปเลือกตั้ง
ก็เอาว่ะ กลับก็กลับ

แต่กว่าจะได้กลับก็ต้องเรียนพิเศษเสร็จก่อน เลิกก็ตั้ง 4 โมง
กว่าจะมาถึงหมอชิตก็ปาไปเกือบ 5 โมงเย็นแล้ว
กว่าจะถึงโคราชก็นู้น 2 ทุ่ม
แต่ว่าก็ยังแวะเดอะมอล์อีก เพราะว่าแม่ต้องจ่ายค่าบัตรเครดิต

แล้วเราก็เลยได้เสื้อพอร์ทแลนด์มาอีก 1 ตัว
ทั้งๆที่ตอนแรกเล็งสีเขียวไว้ แต่พอไปถึงมีสีชมพูลายใหม่
แม่บอกว่าให้เอาแค่ตัวเดียว ก็ตัดสินใจอย่างเร็วมาก
เลือกสีชมพู 555 ในตู้เสื้อผ้านี่จะมีแต่เสื้อสีชมพูแล้ว
เพราะว่าซองมินอปป้าเลยนะ เลยทำให้เราบ้าสีชมพูน่ะ

พอซื้อเสื้อเสร็จก็ไปนั่งกินฮาจิบัง (อีกแล้ว)
จริงๆวันอังคารที่ไปดูหนังกับแม่ ก็เพิ่งจะกินไป
แต่ไม่เป็นไรตามใจแม่

พอกินเสร็จ ตอนเดินออกมานอกร้าน
ก็เจอครอบครัวเฟินพอดี ก็คุยกับแม่เฟินใหญ่เลย 555
ระหว่างแม่เฟินและแม่เรา ก็แฉลูกสาวกันใหญ่เลย


ระหว่างทางกลับบ้านเรา ก็ผ่านสนามกีฬาที่ใช้แข่งซีเกมส์ ป๋าก็พาแวะดู
โอ้ว ไม่น่าเชื่อว่า เลี้ยวเข้ามาแล้วมันจะใหญ่ขนาดนี้
ภายในบริเวณมีหลายสนามมากอ่ะ มีสระว่ายน้ำด้วย
อยากว่ายน้ำสุดๆเลย ไม่ได้ว่ายมานานแล้ว
หวังว่า สนามกีฬาทั้งหมดนี้ จะสามารถใช้ได้ต่อไป
ไม่ปล่อยทิ้งให้ร้างหรอกนะ เสียดาย(เงิน)แย่

พอขับรถวนมาถึงสนามฟุตบอลใหญ่
ป๋าก็จอดรถแถวนั้น แล้วก็ลงไปเดินข้างในกัน
ข้างในเค้ายังเก็บของกันอยู่เลยอ่า
แบบว่างานเลิกปุบ เก็บของทันทีเลย

แล้วก็มีครอบครัวอื่นนิดหน่อย
ครอบครัวเราก็เดินเล่นกันบนสแตนด์
แล้วก็ถ่ายรูปกันนิดหน่อย





และแล้วก็ถึงบ้าน เย้เย้ น้องแมววิ่งมาจากหลังบ้านด้วย
แล้วก็เหมือนเดิม เปิดประตูบ้านปุบ แมววิ่งเข้าบ้านก่อนคนเลย
จะเข้าไปทำไมเนี้ย เข้าไปก$