เมื่อวานไปดูแถลงข่าว 12+ คยูกะฉ่อยมา
เราไปพร้อมกับแอ้แล้วก็น้ำหอม
ไปถึงเซนทรัลเวิร์ดก็บ่ายโมงได้ล่ะ ไปหาของกินกันก่อนเลย
กิน เปเปอร์ลันช์กัน อร่อยดีอ่ะ ชอบๆ
เป็นจานร้อน แต่ก็นะ แอบแพงอยู่ เหอๆ

กินเสร็จก็เดินไปตรงที่จัดงาน
สายตาบูมมองหาแบนเนอร์อย่างรวดเร็ว ฮ่าๆๆ
ไปถึงอีฟนั่งตัดกระดาษอยู่ ัยแป้งทักคำแรก
แกมีกรรไกร คัตเตอร์ มั้ย??
เราก็ไม่ได้เตรียมไปอ่ะนะ บอกให้กลับบ้านมาเอาอีกต่างหาก
สรุปที่อีฟนั่งตัดคือเลข 137 เอาไปแปะไว้ข้างหน้า
เพราะว่ายังไม่ได้กางแบนเนอร์ออก
แบบว่าให้รู้ว่าตรงนี้บอร์คคยูมิน

แล้วก็ถ่ายรูปรวมแฟมิลี่ที่ไปกัน
ไปกัน 7 คน มี ใหม่ พี่ฟ้า อีฟ ปอ แป้ง บูม ปลา ((เรียงตามรูปเลย))



แล้วบูมก็เอาการบ้านคันจิออกมานั่งทำ ฮ่าๆ
อยู่บ้านไม่ยอมทำค่ะ เล่นแต่คอม
ออกมาดูผู้ชายเลยต้องใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์
คัดไปได้หน้ากว่าๆ อยากกินเรคแมงโก้มากๆๆๆ
เล็งไว้ตั้งแต่เดินเข้าเซนทรัลเวิร์ดมาล่ะ
ก็เลยชวนแอ้ไป แล้วน้ำหอมก็ไปด้วย
ก็ซื้อเสร็จแล้วล่ะ กำลังจะเดินกลับไป
พี่ฟ้าโทรมาบอกว่ามาแล้ว ตอนนั้นก็เลยต้องวิ่งค่ะ
เหอๆ จะไม่ใส่กางเกงตัวนี้ไปล่ะ ถ้าไม่จับนี่มีหลุด เหอๆ

พอวิ่งไปถึงที่ พี่ฟ้าบอกว่าเข้าไปแล้ว ไปแต่งตัว
แต่ก็ไม่นานก็ออกมากันล่ะ กริ๊ดกันกระจาย
แบบว่าอี 7 คนที่ยืนกันอยู่นี้ลุ้นมากๆๆๆ
แบบว่าคยูแกช่วยมองแบนเนอร์ที่ มองเถอะนะ
จะขาดใจตายอ่ะ

แบบว่าจำลำดับไม่ได้หรอกนะ ว่าพูดอะไรกันมั่ง
ฟังแทบไม่ได้ยิน แฟนคลับเล่นกริ๊ดกันตายขนาดนี้
แต่แบบว่าชีวอนไม่ไหวแล้ว คือว่าจะแต๊ะอั๋งเต้ยตลอดเวลา
เอิ่มมม ได้ข่าวว่าแฟนเต้ยนั่งอยู่ข้างๆ

แล้วเค้ามีให้แฟนคลับ 10 คนที่เลือกไว้แล้วขึ้นไปเล่นเกมกับ คยูวอน
โอ้วววว ตอนนี้กริ๊ดตายค่ะ ขึ้นไปได้กอดทั้งคยูทั้งวอนเลย
อยากกอดคยูอ่ะ ฮือออออออ

แล้วก็มีเกมสุดท้ายให้เล่น คือให้แฟนคลับที่ได้ขึ้นไป
สอนภาษาไทยคยูกะวอน คือแบบว่าจะให้พูดอะไรก็ได้
แล้วอยู่ดีๆ เอ็มซี(แฟนเต้ย) พูดใส่ไมค์ว่า รักซองมิน
หันไปถามยัยแป้งอย่างด่วน อะไรว่ะรักซองมิน ใครพูดๆ
แล้วสักพัก แฟนคลับ(ส่วนใหญ่) ก็ช่วยกันตะโกนว่า รักซองมินๆๆๆ
โหหหห ดีใจมากๆเลยอ่ะ คนรักคยูมินเยอะ
คยูหันกลับมารอบสอง แอบมีเขินด้วย ฮ่าๆๆ
ไม่รู้ว่าคยูเขินอะไร หุหุหุ ฟังออกล่ะสิ

อีกสักพักก็จบการแถลงข่าว เป็นการแถลงข่าวที่เร็วมากกกกก
ตอนแรกนึกว่าจะเริ่มซํก 5 โมงเย็น ที่ไหนได้ บ่าย 3 กว่าก็เริ่มล่ะ
พี่จุ้ยเลยอดดูเลย ตอนงานเลิกโทรไปหาพี่จุ้ย
พี่จุ้ยยังอยู่ที่ทำงานอยู่เลย เหอๆ

แล้วก็เดินหาของกินกัน ใครไม่รู้แหละเลือกเคเอฟซี
ไปกัน 9 คน แต่มีคนกินแค่ 4 คน ฮ่าๆ
บูมก็เอาคันจิขึ้นมานั่งทำต่อ แล้วก็ทำจนเสร็จ เยส
การบ้านเสร็จด้วย ดีใจโค่ดดดด

พอ 6 โมงบูม แอ้ น้ำหอมก็ออกมาก่อน
เพราะว่าแอ้บอกว่าอยากได้กางเกง
เดินกันขาลากจากเซนทรัลเวิร์ดมาโบนันซ่า
ไกลได้โล่ห์มากๆๆ สรุปบูมก็ได้กางเกงมาด้วย 1 ตัว
เอิ่มมม ได้ข่าวว่าจะเก็บตังค์ ลอยไปแล้วอีก 390



ช่วงนี้ชีวิตกลับโหมดเดิมมากๆ
ชีวิตสดใส อยู่แต่กับพี่โชและอาราชิ นั่งเพ้อบ้าทุกวันทุกคืน
คราวนี้ไม่ได้เพ้อคนเดียวด้วย มีเพื่อนมาเพ้อด้วย
ดีใจมากมาย ดีใจที่มีเพื่อนรักอาราชิ

ตอนนี้อยากไปดูคอนอาราชิมากกกกกก
อยากไปดูที่เซี่ยงไฮวันที่15-16 เดือนหน้าเนี้ย
ฮืออออออ โทรไปบอกแม่ล่ะ แม่คงช็อคอ่ะ
แบบว่าลูกฉันทำไมเป็นไปได้ถึงขนาดนี้
จริงๆอยากจะบอกแม่ว่า เป็นมาตั้งนานแล้วล่ะ
แต่แสดงออกกับแม่ไม่ได้
แล้วก็เลยบอกแม่ไปว่า ปีนี้ไปไม่ได้
งั้นปีหน้าขอไปนะๆๆ ให้ไปเถอะ ลูกแม่จะขาดใจตายแล้ว
เดี๋ยวเงินที่ต้องใช้ เดี๋ยวเอามาคืน
((ถึแม้ว่ายังไม่รู้ว่าจะหาคืนจากไหนก็เถอะ))

อาราชิที่รัก เมื่อไหร่เราจะได้เจอกัน
เค้ารักอาราชินะ ขอโทษที่ช่วงก่อนหน้านี้ไปรักคนอื่นมากกว่า
แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเรารักพี่โชและอาราชิมากที่สุด

โอ้เย้ ไม่มีเวลามาอัพบล็อคเลยง่ะ
เรื่องที่จะอัพ ผ่านมา 1 อาทิตย์ล่ะ ถึงได้ฤกษ์มาอัพ

จะอัพเท่าที่จำได้ล่ะกัน
อย่างน้อยก็เก็บไว้เป็นความทรงจำ ของตัวเอง


เริ่มตั้งแต่วันศุกร์ที่ 11 ไปเรียนตั้งแต่ 9 โมงเช้าถึง 4 โมงเย็น
แต่ว่าใจลอยไปถึงโอป้าตั้งนานแล้ว
เรียนเสร็จ โทรหาเฟินก่อนเลยว่าอยู่ไหน
เฟินบอกว่าโอป้าซ้อมกันอยู่ที่อิมแพคตั้งแต่บ่าย 2
บูมกับพี่ฟ้าก็เลยกลับห้องพี่ฟ้าของของไปเก็บ
เปลี่ยนเสื้อผ้า หาของกินเติมพลังกันก่อน

5 โมงกว่าๆออกจากหอพี่ฟ้า ไปอิมแพค
ถึงอิมแพคเกือบจะหกโมง ก็เดินไปหาเฟิน
เฟินนั่งอยู่กับ แป้ง ตอง ติ้ว แล้วสักพัก
ก็มีน้อง(ที่รู้จักกับใครสักคน) เดินมาเล่าเรื่องคยูให้ฟัง
เรื่องมีอยู่ว่า คยูเดินออกมาหาห้องน้ำ - -* ((ปาดเหงื่อ 1 ที)
กี้เดินออกมาด้วยหน้าเอ๋อๆ มีแฟนคลับยืนอยู่แถวนั้นนิดหน่อย
แล้วก็มีพี่สตาฟ? การ์ด?? สักคน ยืนอยู่
เค้าก็งงๆ ว่าศิลปินเดินออกมาได้ไง ฮ่าๆๆๆ
สรุปกี้ได้เข้าห้องน้ำตรงไหนก็ไม่รู้ ก๊ากกๆๆๆ

ระหว่างนั่งรอ โอป้าซ้อม ก็เม้าท์นู้นเม้าท์นี่ไปเรื่อย
แล้วในที่สุดก็ได้เจอพี่ส้มแล้วววววว
วิ่งเข้าไปกอดเลยทีเดียว ฮ่าๆๆ
เจอแก๊งค์ 999 เกือบครบแหละ แต่บางคนก็จำได้แต่หน้า
ไม่รู้ชื่อสักที เหอๆ

น่าจะประมาณทุ่มกว่าๆได้
ก็มีฮอนด้าซีวิค(รุ่นไม่ใหม่มาก)
มาจอดแถวๆที่พวกเรานั่งกันอยู่
ก็ไม่ได้คิดอะไร นึกว่าเป็นรถใครก็ไม่รู้ ที่ไม่สำคัญ
แต่ที่ไหนได้ สักพักมีเสียงกริ๊ดค่ะ
เป็นโจวมี่ที่เดินลงมาจากรถ
ให้ตายเถอะ ทั้งๆที่ห่างไปจากเรานิดเดียว
แต่วิ่งไป ก็เจอแต่แผ่นหลังของโจวมี่ซะแล้ว เซ็ง

ระหว่างรอนี่ก็มีสายข้างในหลายคนมาก
ก็มีพี่ของตอง ที่ตองจะโทรถามตลอด
แล้วก็จะคอยรายงานว่าข้างในเค้าทำอะไรกัน
แล้วก็มีเพื่อนเฟิน (ตั้งแต่สมัยอนุบาล) แป้งแซว
บอกว่าเป็นรักแรกของเฟิน ฮ่าๆๆๆๆ
เค้ามาทำงานเป็นสตาฟ (อยากเป็นมั่ง)
ก็มีแอบมาเล่าให้ฟังหลายเรื่อง ฮ่าๆๆ

แล้วพวกเราก็รอกันต่อไป รอกันจนจะหลับคาอิมแพค
คือว่าถ้ามีเสื่อนี่ก็คงจะลงไปนอนไปแล้ว เหอๆ
จนถึงประมาณ เกือบเที่ยงคืนได้ โอป้าถึงจะซ้อมเสร็จ
แล้วกว่าจะเดินออกมาขึ้นรถได้ ก็นานได้อีก
แต่ว่าพวกเราไม่ได้อยู่ดู เพราะว่าต้องวิ่งไปขึ้นรถตู้
กับคนที่เฟินกับตองรู้จัก ไม่งั้นจะออกจากอิมแพคไม่ได้

ตอนแรกเกือบจะตามไม่ทัน เพราะว่ารถตู้ที่ตามเยอะมากกกก
รถตู้เรานี่อยู่คันที่เท่าไหร่ไม่รู้ เหอๆ
แต่ว่าพอขึ้นทางด่วน แล้วถึงด่านแรกที่ต้องจ่ายเงิน
รถตู้เราก็แซง รถบัสโอป้าซะงั้น ฮ่าๆๆๆ
แล้วก็มาถึงดุสิตอย่างรวดเร็ว
เราว่ามาถึงเป็นคันแรกที่ตามมาจากอิมแพคเลย

ลงรถตู้มา มีคนมารอที่ดุสิตเยอะพอสมควร
ดีนะที่พวกเรามาถึงเร็ว ไม่งั้นก็ไม่มีที่ยืนหน้าๆเลย
ขอบคุณที่มีคนเสียสละที่ข้างหน้า ติดกับขอบสระ
ฝั่งซ้ายหันหน้าเข้าโรงแรมให้เรา ไม่งั้นเราก็คงมองไม่เห็น

อีกประมาณ 5 นาที รถบัสโอป้าก็เลี้ยวเข้าดุสิตมา
แต่กว่าโอป้าจะเดินลงมาจากรถนี่แอบนานอยู่
เพราะว่าหลับกัน ฮ่าๆๆๆ ไม่หลับได้ไง
ตอนนั้นก็ตี 1 กว่าแล้ว
ตอนนั้นจำได้แต่ ม๊าเดินลงมาคนแรก
แล้วม๊าก็มองแฟนๆทั้ง 2 ข้าง
แล้วก็ ซีวอน ที่เดินลงจากรถมาพร้อมกับ
กล้วย 1 หวีในมือ - -* เออะ ใครให้กล้วยชเวฉ่อย
แล้วก็เป็นใครอีกก็ไม่รู้ จำได้อีกทีคือ อีซองมิน
อ้วนใส่หมวกง่ะ มองไม่ค่อยเห็นหน้าเลย
แต่อ้วนอ่ะ ก้มลงไปเก็บอะไรก็ไม่รู้
ไม่รู้ว่าเป็นของที่อ้วนทำตก
หรือเป็นของที่แฟนคลับโยนให้ก็ไม่รู้
แล้วก็ป๊า ใส่เสื้อเหลือง ลากกระเป๋าลงมา
ตอนนั้นมีความรู้สึกว่า ไม่มีใครสนใจป๊า
แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เฟินบอกว่า นึกว่าเป็นสตาฟ
เหอๆ ซะงั้นอ่ะ ป๊ากลายเป็นสตาฟไปแล้ว
ต่อมาก็ยัยหมวย หมวยเดินลงมาพร้อมกล้องวีดิโอในมือ
แล้วก็เป็นคิบอม แล้วใครอีกก็ไม่รู้
แต่ฮา คยูไม่ไหวแล้ว คยูร่างเริงมากอ่ะ
นึกว่าจะเดินเอ๋อลงมาซะอีก
เดินลงมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ใส่หมวกฟาง
กับเสื้อสีสดใสสุดๆ นึกว่าคยูจะไปเที่ยวทะเล - -*

คือก็เห็นครบทุกคนนะ
แต่ว่าบางคน แอบแยกไม่ออกว่าเป็นใคร
เหอๆก็เล่นใส่หมวกปิดหน้าปิดตากันเกือบทุกคน

พอโอป้าเข้าโรงแรมกันหมด บูม เฟิน พี่ฟ้า
ก็ไปเรียกเท็กซี่ ไปหอเฟินก่อน
กว่าเฟินจะเก็บของเสร็จ แทบจะนอนที่หอเฟินเลยทีเดียว
แล้วก็กว่าจะถึงหอพี่ฟ้า ก็เกือบตี 3 ได้แล้วอ่ะ เหอๆ
ถึงหอพี่ฟ้า บูมรีบกินข้าวก่อนเลย หิวมากมาย
กินเสร็จภายในเวลาไม่ถึง 10 นาที
แต่ว่าบูมต้องอาบน้ำคนสุดท้าย
เพราะว่าบูมอาบช้ามากกกกกกกก
แต่กว่าจะได้อาบก็นานได้อีก เพราะเฟินมัวแต่เม้าท์ - -*
แล้วก็กว่าจะได้นอนก็ปาไปตี 4
เพราะว่าเฟินพูดไม่หยุด คือบูมต้องเงียบอ่ะ
ไม่งั้นเฟินก็จะพูดต่อไปเรื่อยๆๆๆ

จบชีวิตการตามโอป้าวันที่ 1

ปล. เหลืออีก 2 วัน เดี๋ยวมาอัพต่อ
ปอ. บล็อคหน้านี้เผาเฟิน ฮ่าๆๆๆ
ปฮ. คิดถึงโอป้ามากมาย

ฮ่าๆๆ ชีวิตฉัน ดองบล็อคตลอดเวลา
ทั้งๆมีเรื่องจะอัพเก็บไว้เยอะแยะ
แต่พอเปิดคอมปุบ ก็ล็อคอินลูน่าปับ ฮ่าๆๆๆ
กลุ้มใจตัวเอง เปิดเทอมแล้ว เมื่อไหร่
ถึงจะเลิกติดเกมสักที เฮ่อออออ

อยากอัพเรื่องตอนไปตามโอป้ามากมาย
แต่ผ่านมา 2 อาทิตย์แล้ว เริ่มลืมแล้ว
เอาคร่าวๆล่ะกัน ((มันยังจะอัพ))

ก็ไปรอโอป้าที่ชั้น 4 สยามเซน รอนานมากกกกก
แล้วก็ได้เห็นหน้าโอป้าชัดๆ วินาทีนั้นไม่ไหวแล้ว
คิดถึงโอป้าสุดๆ ไม่ได้เจอมาปีกว่าๆ
อิอ้วนก็น่ารักเหมือนเดิม เปิดเถิกด้วย ฮ่าๆ
ฮยอกแจโอป้า ประทับใจเหมือนเดิม
ม๊า สวยคะ
ฮีชอล เจอเจ๊ครั้งแรก เจ๊น่ารัก เจ๊สวย เจ๊รั่ว ฮ่าๆๆ
พี่ชินดง น่ารักน่ากอดเหมือนเดิม
พี่เย นู๋ลืมมองพี่ ฮือออออ
แต่เศร้ากว่าคือ ไม่ได้จับมือโอป้าเลย
ฮือออ แขนสั้น เอื้อมไม่ถึง

แล้วก็วิ่งลงมาดูโอป้าแถลงข่าวที่รถไฟฟ้า
มองอะไรไม่ค่อยจะเห็นหรอกชีวิตนี้
เกิดมาเตี้ย เศร้าจริงๆ
พอเค้าให้ดอกไม้โอป้า ก็วิ่งไปพารากอนชั้น 5
ก็เห็นตอนโอป้าเดินออกจากลิฟต์เข้าโรงหนังไป
แบบไกลๆๆๆๆ เนื่องจากอ้วนเดินมาคนแรก
อิบูมก็เลยมองไม่เห็นคนอื่นอีกเลย - -*
แต่ได้ยินเสียงเฟินตะโกนอยู่ข้างๆว่า เจ๊รั่ว
แต่เราก็ยังมองอ้วนต่อไป

ระหว่างรอคนอื่นมีท การ์ดก็แกล้งแฟนคลับ ฮ่าๆ
โดยการ ยกรั้ววิ่งไปวิ่งมา แล้วแฟนคลับก็วิ่งตาม
ตอนแรกพวกเราก็บ้าวิ่งตาม แต่สักพักเริ่มฉลาด
แล้วก็มายินขำกันเอง

สรุปวันนั้นไม่ได้เหนื่อยเพราะว่าวิ่งตาม
แต่ว่าเหนื่อยเพราะว่าหัวเราะ
โดยเฉพาะเรากับแป้ง หัวเราะกันตายไปข้างอ่ะ

จบเรื่องตามโอป้าแบบคร่าวๆ



ว่าจะอัพเรื่องเปิดเทอมต่อ แต่ว่า . . .

.




.



.




.




มัวแต่เล่นเกม - -*
เพราะฉะนั้น ดองไว้ต่อไป เดี๋ยวมาอัพ

วันนี้อยากจะกรีดร้อง ด้วยความดีใจอย่างสุดซึ้ง (เวอร์ไปแหละ)

ในที่สุด ของที่รอคอยมาเกือบปี ก็เดินทางมาถึงที่บ้านแล้ว
ของที่ว่าก็คือ บัตรสมาชิก แล้วก็เสื้อคลุมของ E.L.F.
อยากจะเอารูปมาลงมากๆ แต่ว่าคุณภาพของกล้องมือถือนั้นแย่มาก
แบบว่าถ้าถ่ายในห้องตัวเองแล้วมันไม่ชัดอ่า เซ็งเลย


มาถึงบ้านนี่ลุ้นสุดๆ ว่าของจะมารึยัง
เพราะเฟินโทรมาบอกตอนเรียนเสร็จว่าเฟินได้ของแล้ว
เราก็คิด ว่าจะได้รึยังว่ะ ตื่นเต้นมาก

เดินมาถึงประตูจะเข้าบ้าน เจอกล่องวางอยู่บนเก้าอี้หน้าประตู
โฮกกกก มันดีใจ ในที่สุดก็ได้แล้ว

ระยะเวลาเกือบปีที่ผ่านมา ทั้งๆที่เป็น E.L.F.
แต่ว่าไม่มีหลักฐานอะไรมายืนยันได้

กว่าจะแกะกล่องได้ ใช้เวลานานอยู่
เพราะว่าไม่มีคัตเตอร์ มันเลยยากมากเลย
ที่ต้องใช้แค่กรรไกร

เปิดออกมาก็เจอเสื้อคลุมสีชัพไพร์บลูเต็มกล่องเลย
ก็หยิบออกมา แล้วก็เจอ แผ่นลายเซนต์ของอปป้าใบเล็กๆ
ข้างในมีเมมเบอร์การ์ดแปะอยู่ด้วย

เมมเบอร์การ์ดข้างหลังก็จะมี รหัส(อะไรก็ไม่รู้)
แล้วก็ตัวอักษรตัวแรกของชื่อ เราก็นานสกุลเราพิมพฺอยู่ด้วย
โอ้ว มันปลื้มใจสุดๆไปเลย

จากนั้นก็แกะถุงเสื้อคลุมออกมาดูตัวสั้นกว่าที่คิดไว้
เอาเถอะขืนยาวกว่านี้ บูมใส่ทีลากพื้นแน่คะ

เวลาอปป้ามาอยากจะใส่เสื้อนี้ไปหาอปป้าจริงๆ
แต่ว่าถ้าให้ใส่เวลาตาม อาจตายได้
มันร้อนมากเลยอ่า แต่ว่ามันกันฝนได้นะ
ก็มันเป็นเสื้อกันฝนชัดๆเลยหนิ เหอๆ

ตอนนี้ยังไม่หายดีใจเลยอ่า
โอ้ว นู๋จะเอาเสื้อมานอนกอด ก๊ากๆๆๆๆ

ปล. เฮ่ออออ ในที่สุดก็ทำไฮ 5 จนได้ เฟินไม่น่าให้มุ้ยทำให้เล้ย
ในเมื่อแฟมิลี่ทุกคนทำกันหมด เหลือบูมอยู่คนเดียว ก็ต้องทำสินะ
แต่ยังไงก็อัพบล็อคเป็นหลักอยู่ดีอ่าแหละ