โอ้เย้ ไม่มีเวลามาอัพบล็อคเลยง่ะ
เรื่องที่จะอัพ ผ่านมา 1 อาทิตย์ล่ะ ถึงได้ฤกษ์มาอัพ

จะอัพเท่าที่จำได้ล่ะกัน
อย่างน้อยก็เก็บไว้เป็นความทรงจำ ของตัวเอง


เริ่มตั้งแต่วันศุกร์ที่ 11 ไปเรียนตั้งแต่ 9 โมงเช้าถึง 4 โมงเย็น
แต่ว่าใจลอยไปถึงโอป้าตั้งนานแล้ว
เรียนเสร็จ โทรหาเฟินก่อนเลยว่าอยู่ไหน
เฟินบอกว่าโอป้าซ้อมกันอยู่ที่อิมแพคตั้งแต่บ่าย 2
บูมกับพี่ฟ้าก็เลยกลับห้องพี่ฟ้าของของไปเก็บ
เปลี่ยนเสื้อผ้า หาของกินเติมพลังกันก่อน

5 โมงกว่าๆออกจากหอพี่ฟ้า ไปอิมแพค
ถึงอิมแพคเกือบจะหกโมง ก็เดินไปหาเฟิน
เฟินนั่งอยู่กับ แป้ง ตอง ติ้ว แล้วสักพัก
ก็มีน้อง(ที่รู้จักกับใครสักคน) เดินมาเล่าเรื่องคยูให้ฟัง
เรื่องมีอยู่ว่า คยูเดินออกมาหาห้องน้ำ - -* ((ปาดเหงื่อ 1 ที)
กี้เดินออกมาด้วยหน้าเอ๋อๆ มีแฟนคลับยืนอยู่แถวนั้นนิดหน่อย
แล้วก็มีพี่สตาฟ? การ์ด?? สักคน ยืนอยู่
เค้าก็งงๆ ว่าศิลปินเดินออกมาได้ไง ฮ่าๆๆๆ
สรุปกี้ได้เข้าห้องน้ำตรงไหนก็ไม่รู้ ก๊ากกๆๆๆ

ระหว่างนั่งรอ โอป้าซ้อม ก็เม้าท์นู้นเม้าท์นี่ไปเรื่อย
แล้วในที่สุดก็ได้เจอพี่ส้มแล้วววววว
วิ่งเข้าไปกอดเลยทีเดียว ฮ่าๆๆ
เจอแก๊งค์ 999 เกือบครบแหละ แต่บางคนก็จำได้แต่หน้า
ไม่รู้ชื่อสักที เหอๆ

น่าจะประมาณทุ่มกว่าๆได้
ก็มีฮอนด้าซีวิค(รุ่นไม่ใหม่มาก)
มาจอดแถวๆที่พวกเรานั่งกันอยู่
ก็ไม่ได้คิดอะไร นึกว่าเป็นรถใครก็ไม่รู้ ที่ไม่สำคัญ
แต่ที่ไหนได้ สักพักมีเสียงกริ๊ดค่ะ
เป็นโจวมี่ที่เดินลงมาจากรถ
ให้ตายเถอะ ทั้งๆที่ห่างไปจากเรานิดเดียว
แต่วิ่งไป ก็เจอแต่แผ่นหลังของโจวมี่ซะแล้ว เซ็ง

ระหว่างรอนี่ก็มีสายข้างในหลายคนมาก
ก็มีพี่ของตอง ที่ตองจะโทรถามตลอด
แล้วก็จะคอยรายงานว่าข้างในเค้าทำอะไรกัน
แล้วก็มีเพื่อนเฟิน (ตั้งแต่สมัยอนุบาล) แป้งแซว
บอกว่าเป็นรักแรกของเฟิน ฮ่าๆๆๆๆ
เค้ามาทำงานเป็นสตาฟ (อยากเป็นมั่ง)
ก็มีแอบมาเล่าให้ฟังหลายเรื่อง ฮ่าๆๆ

แล้วพวกเราก็รอกันต่อไป รอกันจนจะหลับคาอิมแพค
คือว่าถ้ามีเสื่อนี่ก็คงจะลงไปนอนไปแล้ว เหอๆ
จนถึงประมาณ เกือบเที่ยงคืนได้ โอป้าถึงจะซ้อมเสร็จ
แล้วกว่าจะเดินออกมาขึ้นรถได้ ก็นานได้อีก
แต่ว่าพวกเราไม่ได้อยู่ดู เพราะว่าต้องวิ่งไปขึ้นรถตู้
กับคนที่เฟินกับตองรู้จัก ไม่งั้นจะออกจากอิมแพคไม่ได้

ตอนแรกเกือบจะตามไม่ทัน เพราะว่ารถตู้ที่ตามเยอะมากกกก
รถตู้เรานี่อยู่คันที่เท่าไหร่ไม่รู้ เหอๆ
แต่ว่าพอขึ้นทางด่วน แล้วถึงด่านแรกที่ต้องจ่ายเงิน
รถตู้เราก็แซง รถบัสโอป้าซะงั้น ฮ่าๆๆๆ
แล้วก็มาถึงดุสิตอย่างรวดเร็ว
เราว่ามาถึงเป็นคันแรกที่ตามมาจากอิมแพคเลย

ลงรถตู้มา มีคนมารอที่ดุสิตเยอะพอสมควร
ดีนะที่พวกเรามาถึงเร็ว ไม่งั้นก็ไม่มีที่ยืนหน้าๆเลย
ขอบคุณที่มีคนเสียสละที่ข้างหน้า ติดกับขอบสระ
ฝั่งซ้ายหันหน้าเข้าโรงแรมให้เรา ไม่งั้นเราก็คงมองไม่เห็น

อีกประมาณ 5 นาที รถบัสโอป้าก็เลี้ยวเข้าดุสิตมา
แต่กว่าโอป้าจะเดินลงมาจากรถนี่แอบนานอยู่
เพราะว่าหลับกัน ฮ่าๆๆๆ ไม่หลับได้ไง
ตอนนั้นก็ตี 1 กว่าแล้ว
ตอนนั้นจำได้แต่ ม๊าเดินลงมาคนแรก
แล้วม๊าก็มองแฟนๆทั้ง 2 ข้าง
แล้วก็ ซีวอน ที่เดินลงจากรถมาพร้อมกับ
กล้วย 1 หวีในมือ - -* เออะ ใครให้กล้วยชเวฉ่อย
แล้วก็เป็นใครอีกก็ไม่รู้ จำได้อีกทีคือ อีซองมิน
อ้วนใส่หมวกง่ะ มองไม่ค่อยเห็นหน้าเลย
แต่อ้วนอ่ะ ก้มลงไปเก็บอะไรก็ไม่รู้
ไม่รู้ว่าเป็นของที่อ้วนทำตก
หรือเป็นของที่แฟนคลับโยนให้ก็ไม่รู้
แล้วก็ป๊า ใส่เสื้อเหลือง ลากกระเป๋าลงมา
ตอนนั้นมีความรู้สึกว่า ไม่มีใครสนใจป๊า
แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เฟินบอกว่า นึกว่าเป็นสตาฟ
เหอๆ ซะงั้นอ่ะ ป๊ากลายเป็นสตาฟไปแล้ว
ต่อมาก็ยัยหมวย หมวยเดินลงมาพร้อมกล้องวีดิโอในมือ
แล้วก็เป็นคิบอม แล้วใครอีกก็ไม่รู้
แต่ฮา คยูไม่ไหวแล้ว คยูร่างเริงมากอ่ะ
นึกว่าจะเดินเอ๋อลงมาซะอีก
เดินลงมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ใส่หมวกฟาง
กับเสื้อสีสดใสสุดๆ นึกว่าคยูจะไปเที่ยวทะเล - -*

คือก็เห็นครบทุกคนนะ
แต่ว่าบางคน แอบแยกไม่ออกว่าเป็นใคร
เหอๆก็เล่นใส่หมวกปิดหน้าปิดตากันเกือบทุกคน

พอโอป้าเข้าโรงแรมกันหมด บูม เฟิน พี่ฟ้า
ก็ไปเรียกเท็กซี่ ไปหอเฟินก่อน
กว่าเฟินจะเก็บของเสร็จ แทบจะนอนที่หอเฟินเลยทีเดียว
แล้วก็กว่าจะถึงหอพี่ฟ้า ก็เกือบตี 3 ได้แล้วอ่ะ เหอๆ
ถึงหอพี่ฟ้า บูมรีบกินข้าวก่อนเลย หิวมากมาย
กินเสร็จภายในเวลาไม่ถึง 10 นาที
แต่ว่าบูมต้องอาบน้ำคนสุดท้าย
เพราะว่าบูมอาบช้ามากกกกกกกก
แต่กว่าจะได้อาบก็นานได้อีก เพราะเฟินมัวแต่เม้าท์ - -*
แล้วก็กว่าจะได้นอนก็ปาไปตี 4
เพราะว่าเฟินพูดไม่หยุด คือบูมต้องเงียบอ่ะ
ไม่งั้นเฟินก็จะพูดต่อไปเรื่อยๆๆๆ

จบชีวิตการตามโอป้าวันที่ 1

ปล. เหลืออีก 2 วัน เดี๋ยวมาอัพต่อ
ปอ. บล็อคหน้านี้เผาเฟิน ฮ่าๆๆๆ
ปฮ. คิดถึงโอป้ามากมาย

ลั่นล้า ลั่นล้า
เมื่อวันจันทร์เป็นเด็กไม่ดี โดดเรียนทั้งวันเลย แหะๆ
ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปเรียนแจ๊ปสตรัคเจอร์ก่อน
แต่ในที่สุด ก็ตื่นสายจนได้ ให้ตายเถอะ
การบ้านก็ไม่ได้ส่ง เพราะว่าทำไม่เสร็จ
แต่ที่ทำไม่เสร็จ ก็เพราะว่าทำไม่ได้
โดยเฉพาะการบ้านฮะไน ยากมากมาย
คิดไม่ออกเลยอ่ะ ฮืออออออออ

มาเข้าเรื่องไปกินชาบูชาบูบ้านพี่เต๋าดีกว่า
กว่าจะไปถึงบ้านพี่เต๋าได้ เหนื่อยมากมาย
เหนื่อยตั้งแต่ยืนรอรถเมล์สาย 206
ตอนแรกโง่ยืนผิดฝั่งด้วยไง เหอๆ
แล้วก็โทรไปโวยวายกับพี่เต๋าว่าไม่มี 206
ผ่านมาเลยสักกะคัน ต้องให้พี่เต๋าอธิบายเส้นทางเดินรถให้ฟัง
เราถึงรู้ตัวว่า ยืนรอรถผิดฝั่ง - -*

พอขึ้น 206 ไป ก็นั่งไปประมาณชั่วโมงกว่าได้
ก็ถึงซีคอนสักที ระหว่างทางนี่ไม่กล้าหลับ
กลัวหลับเลยป้ายที่จะลง เพราะว่าเป็นเส้นทาง
ที่ไม่คุ้นเคย นั่งไปจะรู้สึกแพนนิคอยู่ตลอดเวลา
ว่าจะใกล้ถึงรึยังหว่า กลัวสุดๆอ่ะ

พอลงป้ายซีคอนแล้วก็โทรหาพี่เต๋า
แต่ว่าเฟี้ยวเป็นคนรับ เฟี้ยวก็บอกทางไปหอพี่เต๋า
ก็นั่งมอไซค์เข้าไป ไม่ไกลเท่าไหร่
มีความรู้สึกว่าใกล้กว่าบ้านตัวเองอีก ราคาก็เท่ากันเลย ฮ่าๆ

ขึ้นมาถึงห้อง มีแต่ม๊าอยู่ พี่เต๋ากับพี่วันลงไปซื้อของ
เห็นห้องพี่เต๋าก็ไม่ได้ตกใจหรอก ชินกับห้องสภาพรกๆแล้ว ((โดนพี่เต๋ากระโดดเตะ))
ฮ่าๆๆ ห้องตัวเองก็เป็นเหมือนกันไง
แต่ห้องพี่เต๋าใหญ่กว่าที่คิดไว้ ใหญ่กว่าห้องนอนเราอีกอ่ะ
แต่ว่าพื้นที่ๆเหลือเนี้ย น้อยมากๆๆๆๆๆๆ
ไม่น่าเชื่อว่าวันนั้นจะนั่งกันไปได้ 5 คน
แต่ละคนก็ตัวใหญ่ๆกันทั้งนั้น ฮ่าๆๆ

เจอพี่วันครั้งแรก ผิดจากที่คิดไว้อีกล่ะ
ไม่คิดเลยว่าพี่วันจะเป็นคนอย่างนี้ (อย่างไหน??)

ระหว่างกินไปเกิดสงครามแย่งชิงหมูสามชั้น
ระหว่างเฟี้ยวกับพี่วัน แย่งกันกินได้สนุกมากกกก

ระหว่างที่กิน พี่วันก็จะโดนจิกกัดตลอดเวลา
จากทุกคน ฮ่าๆๆ ไม่มีคนเข้าข้างเลยอ่ะ

ม๊าจะบ่นว่า กินไม่ทันไอ้พวกนี้ ฮ่าๆๆๆ
ม๊าก็ดูหุ่นแต่ละคนสิคะ ไม่มีคนกินไม่เก่งอ่ะ
แต่ขำม๊า ตอนแรกม๊าเป็นห่วงเรา เห็นเราเงียบๆ
ไม่ค่อยพูดค่อยจา กลัวจะกินไม่ทันคนอื่น
แต่หารู้ไม่ ก็เงียบนี่ล่ะ เลยกินได้เร็วและเยอะ

กินกันได้เกินครึ่งแล้วล่ะ หมูสามชั้นหมด
เฟี้ยวกับพี่วันก็ตัดสินใจกัน ลงไปซื้อมาอีก1แพค
สองคนนี้เค้ามาเพื่อกินหมูสามชั้นจริงๆอ่ะ

ระหว่างนี้ พี่เต๋าก็เลยตั้งชื่อให้สองคนนี้ว่า
คู่หูหมูสามชั้น คริคริ น่ารักจัง

พอพี่วันกับเฟี้ยวกลับมา ก็มานั่งกินกันต่อ
((ระหว่างนั้น บูมก็ไม่ได้หยุดกินเลย))
แต่สักพักพี่วันก็เกิดอาการ เสื้อจะระเบิด ฮ่าๆๆ
ก็เลยต้องยืมเสื้อพี่เต๋าใส่
ฮาที่สุดตอนที่ม๊าพูดว่า วันไม่ต้องซักมาคืนนะ
คือแบบ ไม่ว่าพี่วันจะทำอะไรจะโดนกัดตลอด ฮ่าๆ

มีเรื่องแก้วน้ำด้วย
คือ พี่เต๋า เรา เฟี้ยว กินน้ำแก้วเดียวกัน
มีหลอดอยู่4หลอด มีตอนที่ม๊าขอกินด้วย
พอยื่นให้ม๊าแล้วเอาแก้วกลับมา
หลอดมันก็มั่วไปหมด ไม่รู้หลอดใครเป็นหลอดใคร
เราก็พูดว่า ไม่เป็นไรหรอก พี่วันไม่ได้กินด้วย
เราก็นั่งอยู่ข้างๆพี่วันอ่ะ ในใจพี่วันคงอยากจะ
กระโดดเตะเราไปหลายรอบล่ะ
แบบว่า ไอ้เด็กคนนี้ เจอกันครั้งแรกก็กัดฉันใหญ่เลย

มีพักยกรอบแรก ไปนั่งดูรายการ(อะไรก็ไม่รู้)
ที่จีกับน้องแดไปออก รายการอย่างฮา
จบตอนที่ 1 พี่เต๋า เฟี้ยว พี่วัน ก็เริ่มกินรอบ 2กัน
แต่เราไม่ไหวล่ะ แค่รอบแรกก็อิ่มสุดๆแล้ว
แล้วตอนนั้นก็ 4 โมงแล้วด้วยล่ะ
ต้องรีบกลับ เดี๋ยวคุณน้าจับได้ว่าไม่ไปเรียน เหอๆ

พอเราบอกว่าจะกลับ
พี่เต๋า พี่วัน เฟี้ยว ก็พยายามหาเส้นทางให้เรากลับ
ตอนแรกพี่เต๋าบอกให้พี่วันลงไปส่งเรา
แต่ในที่สุดพี่เต๋าก็ต้องลงมาส่งเราเอง
ตอนแรกก็ว่าจะนั่งมอไซค์ ไปต่อสองแถวไปอ่อนนุช

แต่ด้วยที่ตอนนั้นฝนตก เราก็เลยบอกว่า เดี๋ยวไปแท๊กซี่ดีกว่า
พี่เต๋าก็เดินมาส่งขึ้นแท๊กซี่
ออกจากหอพี่เต๋าประมาณ 4 โมงครึ่ง ถึงบ้าน 6 โมง
ก็ถือว่าเร็วล่ะ ระหว่างขากลับแพนนิคกว่าขามาอีก ฮ่าๆๆ

ขอบคุณพี่เต๋ามากๆ สำหรับชาบูชาบูมื้อนี้
อร่อยมากมาย สนุกด้วย
แล้วบูมก็ได้ไปหอพี่เต๋าสักที เย้ อยากไปมานาน ฮ่าๆๆ

ถ้าจะจัดอีก เรียกได้เลย พร้อมไปเสมอ หุหุหุ
รักคนจัด